Vandaag heb ik het laatste deel van het verhaal “Vriendinnen” toegevoegd.
Spijt
Mensen hebben het meeste spijt van de dingen die ze niet gedaan hebben.
Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
Hoe vaak laten we kansen niet aan onze neus voorbij gaan?
We zijn bang dat het uiteindelijk toch niet zal brengen waar we op hopen.
Om daar achter te komen dienen we onze nek uit te steken, maar juist die nek is zo ontzettend kwetsbaar!!
Voor we daar een halsband om laten doen moeten we natuurlijk wel weten wat voor vlees we in de kuip hebben.
Maar hoe komen we daar achter als we mensen bij voorbaat al geen kans geven?
Hoe vaak lezen we geen verhalen van heren die een wildvreemde vijfhonderd Euro geven en dan stomverbaasd zijn
dat er geen Meesteres op komt dagen op het afgesproken tijdstip?
Zulke praktijken zijn natuurlijk nooit goed te praten,maar is domheid en onnozelheid dat wel?
Want het één kan niet bestaan zonder het ander,dat mag duidelijk zijn.
Er zal altijd kaf tussen het koren zitten en het is jammer dat juist daardoor de goeden onder de kwaden moeten lijden.
Hoe kan men in vredesnaam bewijzen “goed” te zijn? Als het goed is hoeft men dat niet te bewijzen.
De tijd zal het leren.
Er zal ruimte zijn om te praten en te luisteren naar elkaar.
En wanneer je eerlijkheid verwacht,wees dan zelf ook eerlijk.
Zorg dat de ander ook jouw telefoonnummer heeft,wel zo handig voor als er iets tussen mocht komen.
Is het nummer op de dag van de afspraak onbereikbaar? Blijf dan lekker thuis.
Een afspraak moet altijd op de dag zelf bevestigd kunnen worden.
Lukt dat niet,dan weet je eigenlijk al bij voorbaat dat je voor niets van huis gaat.
Voor heel veel mensen is het maken van een afspraak al spanning genoeg,meer moet en kan je dan ook niet verwachten.
Noem zo iemand daarom ook niet gelijk “fake”.
Fake is onecht en betekent dus iets anders dan bang en geloof me dat het in de meeste gevallen draait om angst.
Angst om toch weer teleurgesteld te worden of, nog erger,afgewezen te worden
en veel later weer de angst dat je waarschijnlijk iets gemist heb.
Maar wat?
Daar zal je nooit achter komen.
Misty
Verhaal “Vriendinnen” aangevuld met deel 2
Het verhaal “Vriendinnen” heb ik met een deel 2 aangevuld.
`Nieuw verhaal: “Vriendinnen”.
Via de pagina “Verhalen” kun je mijn nieuwe verhaal “Het Genootschap” lezen.
Verhaal “Verslaafd aan Haar” aangevuld.
Het verhaal Verslaafd aan Haar heb ik aangevuld met een deel II.
Verhaal “Het Genootschap” aangevuld met deel 2
Het verhaal Het Genootschap heb ik aangevuld met een deel II.
Coaching kuisheid
Dag 1
De kwestie speelt al een tijdje. Zo af en toe bel ik Meesteres Misty als ik voor mezelf wat duidelijkheid wil over mijn onderdanige gevoelens. Tijdens één van die gesprekken – het ging over mijn fantasieën – raakte ik opgewonden en ik begon met mezelf te spelen. Meesteres Misty had dat in de gaten en riep me tot de orde. Ik moest me een week lang van dit soort handelingen onthouden. Dat lukte met geen mogelijkheid en dat heb ik ook de volgende keer bekend. Ze hoorde me aan en merkte iets op in de trant van “het is ook lastig”. Verder niets.
Er ging wat tijd overheen en Ze sprak er niet meer over.
In de tussentijd dacht ik er zelf verder over na en besloot voor mezelf dat ik Haar graag wilde gehoorzamen. Ik kocht een CB6000 en vroeg Haar of Zij me hiermee in toom wilde houden. Zij stelde me voor dat ik de CB een week lang gaan dragen. Niet meteen met een metalen slotje, maar met een gecodeerd stukje plastic. Sluit net zo goed af, is genummerd, dus smokkelen is er niet bij. En in geval van nood (ik had zo’n CB nog nooit gedragen) kan ik ‘m zelf openmaken. En dan opbiechten natuurlijk.
Elke dag moet ik een berichtje plaatsen over mijn ervaringen, met een duidelijke foto (nummer en krantenkop). Op die manier kan Zij mij goed controleren en kan iedereen meelezen met mijn ervaringen.
Vandaag mijn eerste bericht, de CB is geplaatst en gecontroleerd door de Meesteres.
Dag 2
De eerste dag is grotendeels achter de rug. Gisteravond al meteen gedoe, ding schoot af. Toch niet helemaal goed op maat gezet. Met veel frummelen toch weer op orde gebracht. In overleg met de Meesteres besloten en voorlopig op deze stand laten staan. Laat in slaap gevallen, maar verder geen last gehad.
Wakker worden en niets mogen. Vervelend!
Vandaag op mijn werk was het even wennen. Toiletbezoek bijvoorbeeld is een beetje omslachtig. Maar goed, het is ook wel een uitdaging om hiermee door te gaan.
Dag 3
De tweede nacht verliep uneventful. Ook bij het ontwaken geen bijzonderheden. Wel realiseerde ik me bij het langzaam op gang komen dat mijn gebruikelijke ochtendroutine er bij in zou schieten. Grappig om me dit pas te realiseren bij het missen (“Een man weet pas wat hij mist …..”). Wat valt er nog meer te melden:
Kleding: de CB6000 is groter dan – in mijn geval (no pun intended) – nodig is. Oppassen dus met nauwe broeken. Ik heb er gelukkig 2 waar het niet al te zeer in opvalt, al ben ik blij dat ik deze week niet een hele groep collega’s hoef toe te spreken.
Tussen de oren: de beleving zit voor een groot deel tussen de oren. Ik weet van de eerste avond dat de CB er af kan en er weer op, zonder het slotje te slopen. Smokkelen zou dus goed kunnen (en als ik de literatuur goed begrijp dan is het bijna altijd wel mogelijk om te smokkelen, behalve bij bijzonder op maat gemaakte contrapties). Maar dat is nou juist niet het doel. Dan had ik er net zo goed niet aan kunnen beginnen. De hele setting maakt dat ik me veel beter aan de opdracht kan houden.
Geheim: het is een bijzondere ervaring om gewone 1 op 1 gesprekken te voeren, bijvoorbeeld met een leuke juffrouw. Het ‘vrijwillig’ opgesloten zijn terwijl de ander dat niet weet. Het gevoel wat je vroeger als kind had als je vader je een groot geheim toevertrouwde: jij was de enige die dit wist!
Opbouw van spanning: Ja, het kwam regelmatig voor dat ik een aantal dag niet klaarkwam, gewoon geen zin (bijna nooit) of niet in de gelegenheid. Heb ik allemaal overleefd. Maar ja, nu kan het echt niet en dat maakt het wezenlijkt anders. Ik zal niet zeggen dat mijn bestaan nu allleen nog maar daarover gaat, maar het is wel duidelijk aanwezig. Uitgesteld genot is dubbel genot, hoop ik dan maar.
Toiletbezoek: blijft gewoon een gedoe. Thuis is niet zo erg, op kantoor blijft het behelpen met een spuitflesje water om de boel toch een beetje fris te houden. Even snel in de pauze van een vergadering naar het pissijn is er niet meer bij. Mooie reden om minder te vergaderen!
Dag 4
Weinig schokkends te melden vandaag. Ik ben er wel achter dat de CB in de huidige configuratie niet 100% ‘dicht’ is. Tegelijkertijd ben ik me er steeds meer van bewust dat het vooral een mentale kwestie is. En dus smokkel ik niet, ook als dat zou kunnen.
Dag 5
Gisteravond werd het erg laat, dus geen bericht. Vandaag vrij en dus meer tijd.
Het begint spannend te worden. Ik merk meer van de frustratie van het niet klaar mogen komen. Een ochtenderectie in een CB6000 is niet leuk. De rest van de dag ook niet trouwens. Ik hoop eerlijk gezegd dat Miss-T mij dit weekend toestemming geeft om het slot te verbreken, en ik mijn slavenzaad voor Haar mag plengen.
Dag 6
Gisteravond met zakelijke beslommeringen weer laat geworden. De handel zit nog steeds ingepakt en de frustratie stijgt. Zoals ik al eens eerder schreef: ben wel een eerder een week of zo niet klaargekomen, maar als het niet mag/kan dan voelt dat toch heel anders. Na een paar dagen begint dat gevoel te overheersen boven de kleine ongemakken.
Dag 7
Gisteren mocht ik het plastic slotje doorknippen. Alles keurig schoongemaakt en ……..
Tja, klein experiment met echt slotje en sleuteltje kwijt. Is een geleend slotje en er schijnt een reserversleutel te zijn. Twee paperclips en een beetje handig rommelen: slotje los.
Nieuw verhaal: Het Genootschap
Via de pagina “Verhalen” kun je mijn nieuwe verhaal “Het Genootschap” lezen.
Motto
Vandaag op straat gezien en wel van toepassing.
Telefonische sessies
“Doe je ook telefonische sessies”, vroeg laatst iemand die mij belde. Ja, daar sta, zit of lig je dan, met je serieuze adviesbureau, Meesteres!
“Het ligt eraan”, zei ik dus maar. Maar voor ik uit kon leggen waar het aan ligt werd de verbinding al verbroken. Dus leg ik het hier maar even uit.
Ik ben niet vies van een telefonische sessie, maar…
Ja, er is altijd een MAAR! Ik wil er net zoveel plezier aan beleven als degene die mij belt! Openingszinnen als “Ben je geil?” en “Wat heb je aan?” veroorzaken bij mij geen opwinding, zeker niet om half zeven in de ochtend. Of zou er werkelijk gedacht worden dat ik met mijn laarzen aan naar bed ga? Natuurlijk zou ik kunnen liegen, maar dat is mijn eer te na.
Misschien is het vreemd als ik zeg dat ik jou wil kunnen zien alsof je voor me staat. Vastgebonden en geblinddoekt. Machteloos overgeleverd aan niets meer dan mijn Stem. Ik wil je horen kreunen en ik wil dat je weet dat het mij niet minder opwindt dan jou. Ik wil dat je dat ook werkelijk gelooft, want niets is zo’n afknapper als een slaaf die na afloop vraagt “Vond U het écht leuk?” Of nog erger, gewoon de verbinding verbreekt. Wie alleen voor zijn eigen genot komt, kan beter in zijn eentje blijven spelen.
Want als ik kan horen wat ik met jou doe, dan zou jij moeten kunnen horen wat je met mij doet, toch? En geloof me lieve jongen, ik doe niets wat ik zelf niet leuk vind! Een aangename stem die ook nog eens de juiste geluiden voort weet te brengen wanneer ik, jij dus in dit geval, ergens klemmen op zet, je ballen afbind (voor gevorderden!) of kaarsvet op je lijf druppel, is een geluid waar ik erg van kan genieten, daar wind ik geen doekjes om.
Dat ik er niet echt bij kan, is dus wel een minpuntje van telefonische sessies. Tamelijk frustrerend ook wel. Voor mij dus, bedoel ik dan. Want ik weet dat het in het echt nog veel lekkerder en spannender is! Maar als ik je in fantasie mee kan voeren mijn kelder in, je daar tussen je oren vast kan zetten en je hoort smeken om harder, dieper en meer, weet dan lief slaafje, dat de Meesteres het niet minder naar Haar zin heeft dan jij en misschien helpt het je zelfs wel de drempel over om het ook nog eens ergens werkelijk te gaan ervaren.
Oh ja, er belde laatst ook iemand die vond dat ik hem moest kunnen vertellen naar wie hij toe moest gaan. Ik heb immers een adviesbureau? Inderdaad, dat is iets anders dan een bemiddelingsbureau. Ik kan je tips geven, maar de juiste Meesteres zal je zelf moeten vinden, daar kan ik je niet behulpzaam bij zijn. Het zou ook een beetje raar staan als ik de eerste keer met je mee zou gaan om je hand vast te houden.
Hoewel… Hmmm, die gedachte heeft eigenlijk wel iets! Je mee nemen in mijn fantasie, naar Meesteressen die veel wreder zijn dan ik en je laten horen wat er zou kunnen gebeuren daar.
Ga je mee?
